บทที่ 044

บทที่ 44

เขาวิ่งพุ่งเข้าไปที่เคาน์เตอร์ขายอาหาร เค้กนมสดแสนสวยแต่ละก้อนกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่ เจ้าตัวน้อยเอาแต่หมอบติดอยู่ที่ตู้กระจกไม่ยอมไปไหน น้ำลายไหลยืด

เขาคลั่งไคล้ของหวานเป็นที่สุด พอเห็นเป็นต้องอยากกิน

“พี่สาวครับ พี่อยากกินไหมครับ?”

อันอี้ฉิงแอบกลืนน้ำลาย เธอเองก็อยากกินเหมือนกัน! ไม่ได้กินมานานแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกคิดถึงขึ้นมา

เธอเขย่งปลายเท้าแล้วส่งคูปองเงินตราต่างประเทศให้พนักงานอย่างใจป้ำ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเล็กใส “คุณน้าคะ หนูเอาเค้กสามชิ้นค่ะ เลือกชิ้นที่สวยๆ นะคะ”

พนักงานมองดูเด็กหญิงตัวน้อยที่สูงไม่ถึงเคาน์เตอร์แต่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่แล้วก็รู้สึกขบขันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “เอาสามชิ้นเหรอ? รอเดี๋ยวจ้ะ”

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เย่หลานโม่จะยอมให้เด็กหญิงตัวน้อยเป็นคนเลี้ยงได้ยังไง