กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 37
“หนูไม่รู้อะไรมากหรอกค่ะ รู้แค่เรื่องเดียวคือความรักของพ่อแม่เป็นสิ่งที่ใครก็มาแทนไม่ได้ การคอยอยู่เคียงข้างให้ลูกเติบโตและดูแลลูกคือหน้าที่ของพ่อแม่ ซึ่งในจุดนี้สหายอันเสวียหมินทำได้ดีมาก น่าชื่นชมจริงๆ ค่ะ”
เธอยิ้มหวานเงยหน้าขึ้น “พ่อคะ หนูรักพ่อนะคะ”
เมื่อครู่ยังทำหน้าดุใส่คนอื่นอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเด็กน้อยน่ารักออดอ้อน ปากหวานเสียไม่มี
อันเสวียหมินโดนคำพูดหวานๆ ของลูกสาวเข้าจังๆ ถึงกับยิ้มหน้าบาน “พ่อก็รักเสี่ยวอู่ที่สุดเหมือนกัน”
การแสดงความรักต่อกันของพ่อลูกกลับทำให้เย่หยวนไป๋รู้สึกอิจฉา
“คุณอาครับ ต่อไปคุณมาเป็นแม่ผมเถอะ ผมก็อยากได้แม่แบบคุณเหมือนกัน”
ที่คอยรักและทะนุถนอมเขา ประคับประคองเขาไว้ในมือเหมือนเป็นของล้ำค่า
ทุกคน: ……
อันอี้ฉิง: ……รู้อยู่ว่านายซื่อบื้อ แต่ไม่คิดว่าจะซื่อบื้อขนาดนี้