บทที่ 027

บทที่ 27

อันอี้ฉิงเบิกตากลมโตเป็นประกายน้ำ ท่าทีแน่วแน่อย่างยิ่ง "หนูอยากไปตามหาแม่ค่ะพ่อ หนูคิดถึงแม่มากๆ เลยค่ะ"

หัวใจของอันเสวียหมินกระตุกวูบ ขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำ เขาถอนหายใจยาวออกมา มีหรือที่เขาจะไม่คิดถึง

สหายจ้าวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตระกูลอันไม่ใช่ชาวประมงบนเกาะเซี่ยงหยางหรอกหรือ?

อันอี้ฉิงดึงแขนของพ่อไว้แล้วออดอ้อนเสียงหวาน "พ่อคะ นะคะพ่อ เสี่ยวอู่จะว่าง่าย จะเป็นเด็กดี จะไปไหนก็จะจับมือพ่อไว้ตลอดเลยค่ะ"

ภายใต้การจู่โจมด้วยการออดอ้อนและทำตัวน่ารักของอันอี้ฉิง อันเสวียหมินก็พ่ายแพ้ราบคาบ สุดท้ายจึงทำได้เพียงตอบตกลง

คนที่ดีใจที่สุดก็คือเย่หยวนไป๋ เขาร้องเฮลั่นออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

อันเสวียหมินอยู่โยงเฝ้าเด็กๆ ที่บ้านพักรับรอง ส่วนสหายจ้าวออกไปซื้ออาหารมาตุนไว้ ไม่นานพวกเขาก็พร้อมออกเดินทาง

ก่อนจะจากไป น้าพนักงานต้อนรับยัดของกินใส่มืออันอี้ฉิงมากมาย หากไม่รับไว้ก็ไม่ได้เด็ดขาด