บทที่ 026

บทที่ 26

ถ้าไม่ได้เห็นเสี่ยวอู่ เขาก็ไม่มีทางข่มตาหลับลงได้เลย

ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคืออยากเจอหน้าลูกให้เร็วที่สุด

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "พ่อคะ"

อันเสวียหมินลุกพรวดขึ้นมาทันทีด้วยความตื่นเต้นดีใจจนถึงขีดสุด "เสี่ยวอู่ เสี่ยวอู่นี่!"

อันอี้ฉิงนั่งอยู่ในรถจี๊ป พลางโบกไม้โบกมือตะโกนเรียกมาแต่ไกล "พ่อคะ หนูฟื้น... หนูกลับมาแล้วค่ะ!"

ทันทีที่รถจอดสนิท เธอก็กระโดดลงมา อันเสวียหมินรีบเข้ารับตัวไว้ได้ทันท่วงที "เสี่ยวอู่"

พลอยได้กอดร่างเล็กๆ นุ่มนิ่มของลูกสาวไว้ในอ้อมอก น้ำตาของเขาก็พรั่งพรูลงมา หัวใจพลันเจ็บปวดรวดร้าวระคนตื้นตัน

ทั้งเจ็บปวด ทั้งรู้สึกผิด แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความโล่งใจอย่างที่สุดที่ลูกกลับคืนสู่อ้อมอกของเขาอย่างปลอดภัย

คลื่นอารมณ์อันรุนแรงถาโถมเข้าใส่ จนทำให้ผู้ชายที่เข้มแข็งมาตลอดถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร