กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 375 หยุดชะงักอยู่กับที่
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวม้าขาวพุ่งผ่านช่อง ประหนึ่งเม็ดทรายในนาฬิกาทรายที่ร่วงหล่นอย่างเงียบเชียบ เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปหกวันแล้ว ในช่วงเวลาที่ดูเหมือนสั้นแต่แท้จริงแสนยาวนานนี้ ฟางเซิงยังคงเดินหน้าต่อไป ทว่าภารกิจของเขากลับเหมือนสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในหมอกไร้สิ้นสุด ดิ้นรนฝ่าทางตันไม่ได้ เรียกได้ว่าแทบไม่คืบหน้า
เขายังจำคืนนั้นได้ดี แสงจันทร์ส่องสว่างราวสายน้ำ อาบลงบนป่าทึบอย่างเงียบงัน ตอนฟางเซิงพักอยู่ในป่า เขาเฝ้ารอให้อาร์ม็องด์ปรากฏตัวอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าผ่านไปทั้งคืน อาร์ม็องด์ก็ไม่มา