กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 366 ทหารผ่านศึกอาร์ม็องด์
บางทีหัวข้อนี้อาจหนักอึ้งเกินไป ราวกับมีก้อนหินใหญ่กดทับหัวใจของทั้งคู่ เสียงของเฟลิกซ์จึงสั่นเครืออย่างยากจะสังเกต เขาฝืนยิ้ม แล้วพยายามพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “แต่หมู่บ้านของเรายังพอไปได้ อาศัยทะเลสาบน้ำตา อย่างน้อยนอกจากบางช่วงเวลา พวกเราก็ยังพอจะพอประทังชีวิตได้”
ถึงน้ำเสียงจะฟังดูผ่อนคลาย คำพูดของเฟลิกซ์ก็ยังเผยแง่ดีอย่างจำใจ ราวกับกำลังใช้วิธีนี้ปลอบใจตัวเองและคนอื่น พอพูดจบ เฟลิกซ์ก็รีบตัดบทสนทนานี้ ราวกับอยากหลุดพ้นจากพันธนาการบางอย่าง เขาเปลี่ยนไปพูดเรื่องใหม่อย่างรวดเร็ว พยายามเบนความสนใจของฟางเซิงไปทางอื่น