กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 353 ทะเลสาบน้ำตา (3)
เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละนิด ฟางเซิงยืนนิ่งอยู่กลางทะเลสาบราวกับรูปสลัก เฝ้ารออย่างเงียบงัน
เวลาผ่านไปกว่า 10 นาทีอย่างเงียบเชียบ…แต่สัตว์อสูรตัวนี้ก็ยังไม่มีทีท่าจะเคลื่อนไหว…ฟางเซิงครุ่นคิดในใจ ความรู้สึกถึงอันตรายที่พร่าเลือนยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่จางหาย ราวกับสัญชาตญาณของผู้ไร้นามกำลังส่งเสียงเตือนภัยไม่หยุด บอกว่าอันตรายยังไม่ผ่านพ้น เขาจึงกำอาวุธในมือแน่น ไม่กล้าหย่อนความระมัดระวังแม้แต่น้อย