บทที่ 185 คืนหิมะ

บทที่ 185 คืนหิมะ

จากดวงตาสีเขียวของแอนดรูว์ แอชลีย์เห็นภาพของตัวเอง ดวงตาสีม่วงของเธอเต็มไปด้วยความยึดติดที่มีต่อเขา เธอคิดว่าตัวเองคงขาดแอนดรูว์ไม่ได้อีกแล้ว

ตอนเด็ก ๆ แอชลีย์เคยหยดน้ำผึ้งใส่มด ตอนนั้นเธอหัวเราะอย่างมีความสุข คิดว่ามันสนุกมาก ถึงขั้นเคยคิดว่าเธอจะสัมผัสความรู้สึกของมดได้ไหม

ตอนนี้เธอคงพอเข้าใจความรู้สึกของมดในตอนนั้นแล้ว คงเหมือนความรู้สึกที่ร่างกายถูกน้ำผึ้งเหนียวหวานห่อหุ้ม หวานเลี่ยน เหนียวหนืด ต่อให้พยายามก็ขยับเท้าหนีอีกฝ่ายไม่ได้ แม้แต่จิตใจก็คงจมดิ่งอยู่กับเขา