กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 184 ฉันถูกขังไว้จนดิ้นไม่หลุด
ตะวันคล้อยลับขอบฟ้า แสงอัสดงอันอ่อนโยนแต่งแต้มเอลรัสให้เป็นสีสันอบอุ่น ภายใต้แสงสว่างนั้น โครงร่างของอาคารแบบคลาสสิกดูโอ่อ่าตระการตา แสงแดดอุ่นลอดผ่านช่องว่างระหว่างอาคาร ทอดเงาพร่างพรายลงบนพื้น ชวนให้รู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน
เล่อหว่านมองอาหารเต็มโต๊ะในวิลล่าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอกินไปนิดหน่อยก่อนพูดกับเฮอร์ลยอตที่ยืนตัวตรงอยู่ข้าง ๆ “เฮอร์ลยอต ฉันกินไม่ไหวแล้ว ถ้าพวกสาวใช้ยังไม่ได้กินก็ให้พวกเธอมาทานได้”