กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 147 ฉันแยกไม่ออกจริง ๆ แล้ว!
ไม่นาน ฟางเซิงก็ค่อย ๆ ได้สติ สีหน้าบ้าคลั่งชวนให้ขนลุกค่อย ๆ สงบลง
เศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจัดกระจายกลับมาปะติดปะต่อกัน ความเจ็บปวดรุนแรงที่แผ่ไปทั่วร่างค่อย ๆ เลือนหาย ในที่สุดด้วยความช่วยเหลือจากโลหิตเทพ ฟางเซิงก็หลุดพ้นจากสภาพสาวกผู้คลั่งศรัทธา
“ใต้เท้า? คุณหายดีแล้วหรือ?” มิริสถามเสียงเบา
“หายแล้ว”
หลังตอบคำถามของมิริส ฟางเซิงก็อดนึกถึงตัวเองตอนคลุ้มคลั่งไม่ได้ เขาขนลุกซู่ แล้วสะบัดตัวราวกับอยากขับไล่ความเย็นยะเยือกนั้นออกไป ทันใดนั้นฟางเซิงก็ชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน