บทที่ 146 แก่นแท้

บทที่ 146 แก่นแท้

แม้ฟางเซิงจะรู้จักมิริสได้ไม่นาน แต่ต่อหน้าเขา มิริสก็สุภาพมีมารยาทมาโดยตลอด ไม่เคยมีจิตสังหารรุนแรง สีหน้าอำมหิตเช่นนี้มาก่อน!

มิริสคงรู้ตัวว่าหลุดท่าที เขาสูดหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนหันมามองฟางเซิง แล้วยิ้มขอโทษว่า “ขออภัยอย่างยิ่งใต้เท้า ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว”

จากนั้นเขาก็มัดชายคนนั้นอย่างแน่นหนาไปพลาง เอ่ยไปพลางว่า “ใต้เท้าอาจยังไม่ทราบ ในแดนมายานั่น คนคนนี้ฆ่าผมไปสิบกว่าครั้ง!” น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความแค้นอย่างถึงที่สุด หนักหนาจนฟางเซิงรู้สึกว่าตอนนี้ต่อให้มีหมาผ่านมา มิริสก็คงเตะมันสักสองที!