เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 พ่อบุญธรรมอยู่เหนือหัว
จางอี้ทำหน้าทะเล้น ยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแกว่งไปมาตรงหน้าหลินเฟิง แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่เห็นค่ากันนะครับลูกพี่ เอาแค่นี้ก็พอ!”
หลินเฟิงมองท่าทางของเขาแล้วหัวเราะเยาะ “หนึ่งพัน?”
“ลูกพี่ อย่าล้อผมสิครับ!” จางอี้ทำหน้าจะร้องไห้ทันที ราวกับโดนกระทำอย่างไม่เป็นธรรมที่สุดในโลก
หลินเฟิงถลึงตาใส่แล้วด่า “ไอ้บ้าเอ๊ย เป็นพนักงานในช่วงทดลองงาน เงินเดือนเดือนละสามพัน ยังจะเอาเท่าไหร่?”
จางอี้ประนมมือ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วอ้อนวอนไม่หยุด “ลูกพี่ พี่ใหญ่ ตอนนี้พี่รวยแล้ว ช่วยน้องสักครั้งเถอะ!”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว ถามอย่างสงสัย “เดี๋ยวนะ ก่อนโทรมา นายรู้ได้ยังไงว่าฉันรวยแล้ว?”
จางอี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ รีบอธิบาย “ลูกพี่ ขอร้องล่ะ อย่าถามแบบนี้สิ ตอนแรกผมกะจะชวนพี่มาดื่มชา คุยกันให้หายคิดถึงจริง ๆ ใครจะไปคิดว่า...ใครจะไปคิดว่า...”
หลินเฟิงด่าอย่างหงุดหงิด “เชี่ยเอ๊ย ไกลตั้งขนาดนี้ เรียกรถมาก็อย่างน้อยสามสิบหยวนแล้ว ยังจะบอกว่าชวนมาคุยให้หายคิดถึงอีกเหรอ?”
“แหะ ๆ ลูกพี่ ผมหมดทางจริง ๆ นึกว่าพี่คงช่วยสักสามพันห้าพัน อะไรแบบนั้นก็ยังดี!” จางอี้เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา