เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตอนที่หลี่ซิ่วหลิงลงมาข้างล่าง หลี่เฉิงจื้อก็รออยู่ในห้องโถงแล้ว
หลี่เฉิงจื้อเป็นหนึ่งในห้าคนที่ติดตามมาด้วย อายุสามสิบเศษ รูปร่างไม่สูง ผอมเพรียว ดวงตาไม่โตแต่เปี่ยมด้วยประกายชีวิตชีวา
ในมือเขาถือแผนที่ฉบับหนึ่ง กำลังทำไม้ทำมือคุยอะไรกันบางอย่างกับเด็กสาวตรงแผนกต้อนรับ
เด็กสาวพูดภาษากวางตุ้งออกมาสองสามประโยค เขาก็ถามซ้ำอีกรอบด้วยภาษาจีนกลางติดสำเนียงเหนือ ทั้งสองคนคุยกันคนละภาษา ทำไม้ทำมืออยู่นานสองนาน
หลี่ซิ่วหลิงเดินเข้าไป แปลภาษากวางตุ้งที่เด็กสาวพูดให้ฟังรอบหนึ่ง
เด็กสาวบอกว่า จะไปจงหวนให้นั่งรถเมล์ ขึ้นรถสายห้าที่หน้าประตู นั่งไปลงสถานีปลายทาง เดินตรงไปอีกสองช่วงถนนก็ถึงแล้ว
หลี่เฉิงจื้อเกาศีรษะ พลางกล่าวขอบคุณ
หลี่ซิ่วหลิงมองเขาปราดหนึ่ง “ไปกันเถอะ”