เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอกลับถึงเรือนรับรอง หลี่ซิ่วหลิงก็ทิ้งตัวล้มลงนอนบนเตียงทันที
ความตึงเครียดที่ขึงแน่นมาตลอดทั้งเช้าในห้องประชุม พอถึงตอนนี้ผ่อนคลายลง ทั่วทั้งร่างก็ราวกับจะแตกเป็นชิ้น ๆ กระดูกทุกท่อนต่างส่งเสียงประท้วง
เธอนอนคว่ำ ซุกใบหน้าลงในหมอน ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด
เธอพลิกตัว จ้องมองเพดาน “ระบบ”
[อยู่นี่]
“ฉันอึดอัดใจ” หลี่ซิ่วหลิงพลิกตัว นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาฝาผนัง
[อึดอัดใจก็ถูกแล้ว คุณก็เป็นคนเจนโลกแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ควรจะเคยชินไปแล้วหรือไง]
คนที่ทำงานมักจะถูกคนที่ไม่ทำอะไรคอยจับผิดอยู่เสมอ ยิ่งคุณทำมาก เป้าก็ยิ่งใหญ่ หากคุณไม่ทำอะไรกันเลย กลับไม่มีใครว่าคุณหรอก
“ฉันรู้” หลี่ซิ่วหลิงถอนหายใจ “แต่รู้ก็ส่วนรู้ ในใจมันก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี”
[ไม่สบายใจก็ถูกแล้ว คนที่สบายใจคือคนตาย ตราบใดที่คุณยังคิดจะทำงาน ก็อย่าหวังว่าทุกคนจะพูดชมคุณ เอาเถอะ ทำใจให้กว้างหน่อย]