กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสื้อผ้ามีไม่มากนัก เสื้อผ้าของสองคนรวมกันแล้ว ก็ใส่ได้เต็มกระเป๋าผ้าใบเพียงใบเดียว
คุณย่าหลิวพับเสื้อผ้าแต่ละชิ้นอย่างประณีตบรรจง จัดมุมให้ตรงกัน และรีดรอยยับจนเรียบ
เธอถือกระเป๋าผ้าใบใบนั้นเดินออกมาจากในบ้าน
ยืนอยู่ที่หน้าประตู หันกลับไปมองห้องโถงแวบหนึ่ง มองโต๊ะโป๊ยเซียนตัวนั้น มองเก้าอี้สองตัวนั้น และมองภาพปีใหม่ที่สีซีดจางบนผนังแวบหนึ่ง
สายตาของเธอเคลื่อนไปทีละหนึ่งชุ่นในห้องนี้ ราวกับกำลังใช้สายตาวัดระยะอะไรกัน
สุดท้าย เธอยื่นมือไปดึงประตูให้ปิดลง บานพับประตูส่งเสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้นอีกครั้ง
เธอล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋า เป็นกุญแจทองเหลืองที่เริ่มดำแล้ว เธอเสียบมันเข้าไปในรูกุญแจ บิดไปสองรอบ แล้วดึงออกมา กำไว้ในฝ่ามือ
“ไปกันเถอะ”