กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คุณย่าหลิวเดินนำหน้า ฝีเท้าช้าลงกว่าตอนที่มามาก
เธอเดินได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง มองต้นฮวยเก่าแก่ทางซ้าย มองโม่หินทางขวา และมองผืนนาผักที่ปล่อยร้างอยู่ไกลออกไป
ของเหล่านั้นเธอมองมาหลายสิบปี ไม่เคยรู้สึกเลยว่ามีอะไรกันน่ามอง
แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน วันนี้มองอะไรกันก็อยากมองให้นานขึ้นอีกหน่อย
“แม่คะ เราไปเก็บข้าวเก็บของที่บ้านกันก่อนเถอะค่ะ” หลี่ซิ่วหลิงเดินตามหลังเธอไป
“จริงด้วย จริงด้วย” คุณย่าหลิวพยักหน้า เร่งฝีเท้าขึ้น เดินไปได้สองก้าวก็ช้าลงอีกครั้ง หันกลับไปมองเด็กทั้งสามคนที่ตามหลังมา
หลิวฉางซุ่นเดินนำหน้าสุด สายตากวาดมองไปรอบบ้านทั้งสองฝั่ง