กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตกกลางคืน พวกเด็ก ๆ ต่างหลับกันหมดแล้ว
หลี่ซิ่วหลิงนั่งอยู่ในห้องรับแขก ถือกระดาษนัดหมายแผ่นนั้นขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ผู้ครอบครอง” ระบบเอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน
“หือ”
“คุณตัดสินใจจะรับคนแก่สองคนนั้นมาจริง ๆ เหรอ”
“ตัดสินใจแล้ว” หลี่ซิ่วหลิงพูด พลางวางกระดาษนัดหมายลงบนโต๊ะน้ำชา ยกขึ้นมาแล้วก็วางลงอีก “ขอแค่พวกเขาไม่ใช่ตัวแสบ ฉันก็จะรับมา”
“ฉันต้องการพวกเขา และพวกเขาก็ต้องการฉัน ใช้ชีวิตช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ย่อมดีกว่าอะไรทั้งนั้น”
“คุณคิดได้ปลอดโปร่งดีนี่” ระบบกล่าว
“ไม่คิดให้ตกก็คงไม่ได้” หลี่ซิ่วหลิงลุกขึ้นยืน พับกระดาษนัดหมายเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ “ชีวิตยังต้องเดินต่อ จะเอาแต่คิดเรื่องต่าง ๆ ไปในแง่ร้ายไม่ได้หรอก”