กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เธอก็ไม่ทำให้ใครสบายใจเหมือนกัน” หานหมิงเต๋อแสดงรอยยิ้มออกมาได้ยากครั้งหนึ่ง รอยเหี่ยวย่นที่หางตาบีบตัวเข้าหากัน
เขาเอนหลังพิงโซฟา ความเคร่งขรึมนั้นคลายลง น้ำเสียงก็กลายเป็นสบาย ๆ มากขึ้น
“จำได้ไหม? ครั้งนั้นปี 1938 เธอพาหมวดสื่อสารลัดทางไปส่งข่าวสาร กลางทางเจอพวกญี่ปุ่น เธอเบี่ยงความสนใจพวกมันออกไป คนเดียววิ่งอยู่ในภูเขาหนึ่งคืน”
หลี่ซิ่วหลิงจำได้แน่นอน
ครั้งนั้นเธอเกือบเอาชีวิตไม่รอด ที่ขาถูกสะเก็ดระเบิดบาดเป็นแผลหนึ่ง เลือดซึมจนขากางเกงเปียกโชก วิ่งก้าวหนึ่งก็เจ็บก้าวหนึ่ง เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดออกมาไม่หยุด