กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในตรอกมีไฟสว่างแล้ว แสงสีเหลืองสลัวลอดออกมาจากหน้าต่างของแต่ละบ้าน ส่องลงบนทางเดินหินแผ่น เปล่งประกายมืด ๆ
ในอากาศมีกลิ่นหอมจากการทำอาหารของแต่ละบ้าน ทั้งผัดกับข้าว ตุ๋นซุป นึ่งปลา กลิ่นผสมกัน ยิ่งทำให้ท้องหิวมากขึ้น
หลิวฉางเล่อเดินไปพลางสูดจมูกไปพลาง ปากก็พึมพำ “หอมมาก หอมมาก” หลิวฉางอันก็แอบกลืนน้ำลาย
ออกจากปากตรอก ป้าเฉินยังนั่งอยู่ใต้ต้นไทร ครั้งนี้ไม่ได้นั่งคุยเล่น แต่กำลังปอกถั่วแระ
เธอเห็นหลี่ซิ่วหลิงพาเด็ก ๆ ออกมา ก็ยิ้มถาม “สหายหลี่ ดึกแล้วยังออกมาอีกเหรอ”
“ที่บ้านไม่มีกับข้าวแล้ว พาเด็ก ๆ ออกไปกิน” หลี่ซิ่วหลิงตอบรับ
“โอ๊ย งั้นรีบไปเถอะ อย่าให้เด็ก ๆ หิว” ป้าเฉินโบกมือ
หลี่ซิ่วหลิงพาเด็ก ๆ เดินไปถึงหัวถนน เรียกรถลากหนึ่งคัน
“สหาย จะไปที่ไหน” คนขับรถถาม