กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ โรคขี้เกียจของหลี่ซิ่วหลิงก็กำเริบ
เธอยืนอยู่กลางห้องรับแขก เอามือเท้าสะเอว มองขอบหน้าต่าง พื้น และราวบันไดที่เต็มไปด้วยฝุ่น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว คือไม่อยากทำ
ในยุคปัจจุบัน เธอจ้างน้าทำความสะอาดมาสัปดาห์ละสองครั้ง จัดบ้านให้สะอาดเอี่ยม แม้แต่ไม้กวาดเธอยังไม่ต้องหยิบ
ตอนนี้สบายแล้ว ทั้งน้าทำความสะอาดก็ไม่มี หุ่นยนต์ดูดฝุ่นก็ไม่มี เครื่องดูดฝุ่นก็ไม่มี อะไรกันก็ต้องทำเองหมด
“ระบบ มีหุ่นยนต์งานบ้านอะไรกันให้เช่าบ้างไหม”
“คุณมีเงินไหม”
“ฟังที่คุณพูด แสดงว่ามีสินะ เอามาให้ฉันสักตัวสิ”
“ไม่มี”
“โธ่ อย่าขี้เหนียวขนาดนั้นสิ” ซิ่วหลิงทรุดลงบนโซฟา น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย