กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รถไฟค่อย ๆ แล่นเข้าสู่สถานีรถไฟเมืองฮวา ท้องฟ้านอกหน้าต่างเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไร
หลี่ซิ่วหลิงมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟ เค้าโครงของเมืองฮวาเฉิงเลือนรางอยู่ในสายหมอกยามเช้า
เธอจำเสาปูนซีเมนต์สีเทาไม่กี่ต้นบนชานชาลาได้ในแวบแรก จำอาคารเก่าแก่ยอดโดมที่อยู่ไกลออกไปได้ นั่นคือสัญลักษณ์ของสถานีรถไฟเมืองฮวา
เดินทางมาร่วมสิบวัน ตลอดทางกระแทกกระทั้นจนกระดูกแทบจะหลุดเป็นชิ้น ๆ ในที่สุดตอนนี้ก็กลับมาถึงเสียที
“แม่ ถึงหรือยัง” หลิวฉางเล่อขยี้ตาแล้วลุกขึ้นมาจากที่นั่ง
บนใบหน้าเล็กยังมีรอยแดงจากการนอนทับ เป็นริ้ว ๆ ดูเหมือนมีคนเอานิ้วมือมาขีดไว้หลายรอย
ผมของเธอยุ่งเหยิงไปหมดเช่นกัน เปียเล็กที่ถักไว้หลุดลุ่ยไปนานแล้ว ปอยผมระเกะระกะสองสามปอยแนบอยู่บนหน้าผาก