กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ซิ่วหลิงลุกขึ้นยืน มองดูเด็กทั้งสาม
เธออยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ในสมองกลับว่างเปล่า พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เธอตะโกนในใจอย่างบ้าคลั่ง “ระบบ ระบบ ระบบ ฉันควรพูดอะไรกัน?”
ระบบไม่ส่งเสียงตอบ คงคิดว่าสถานการณ์แบบนี้มันก็ช่วยอะไรไม่ได้
คณบดีหวังย่อตัวลง พูดกับเด็ก ๆ ว่า “ฉางซุ่น ฉางอัน ฉางเล่อ นี่คือแม่ของพวกเธอ แม่มารับพวกเธอแล้ว เรียกแม่สิ”
เด็กทั้งสามไม่มีใครส่งเสียง
หลิวฉางซุ่นยืนอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากเม้มแน่น มือทั้งสองกำเป็นหมัดอยู่ข้างตะเข็บกางเกง หลังมือเล็ก ๆ ปูดเส้นเลือดขึ้นมา
หลิวฉางอันจับมือหลิวฉางเล่อไว้ ทั้งสองถอยหลังไปหน่อยหนึ่ง หลบอยู่ข้างหลังหลิวฉางซุ่น โผล่แค่ครึ่งหน้า