กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนค่ำ หลี่ซิ่วหลิงนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำคนเดียว น้ำร้อนท่วมถึงไหล่ ทั้งตัวแช่จนอุ่นสบาย
ไอน้ำฟุ้งกระจายออกมา พร้อมกลิ่นสบู่จาง ๆ
เธอหลับตาลง ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง
“ชีวิตแบบนี้ ก็ไม่ด้อยไปกว่าศตวรรษที่ 21 เท่าไหร่” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาจนมีแต่ตัวเองที่ได้ยิน
“ผู้ครอบครอง นี่คุณกำลังโอ้อวดอย่างโจ่งแจ้งเลยนะ” เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเธอ เจือด้วยน้ำเสียงเปรี้ยว ๆ
“คุณรู้ไหม ประชาชนธรรมดาในเมืองฮวาเฉิงตอนนี้ เงินเดือนเดือนหนึ่งแค่ 30-40 หยวนเอง”
“น้ำร้อนหนึ่งอ่างอาบน้ำของคุณเนี่ย ค่าฟืนที่ใช้ต้มก็พอให้คนอื่นเขากินอยู่ได้ทั้งวันแล้ว”
“นั่นมันของที่ฉันหามาเอง” หลี่ซิ่วหลิงลืมตา มองหยดน้ำที่เกาะอยู่บนเพดาน