เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนเย็น หลี่ซิ่วหลิงใช้คะแนนในร้านค้าของระบบซื้อขนมแบบติดหนี้มาห่อหนึ่ง ห่อด้วยกระดาษน้ำมันจนเรียบร้อยแล้วก็ออกจากบ้าน
เดินไปถึงหน้าตึกฝั่งตรงข้าม เธอยืนอยู่ที่ประตูและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ประตูบานนี้เธอเดินผ่านมาหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งมันปิดสนิท ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา ราวกับข้างในไม่มีคนอยู่อาศัย
เธอยกมือขึ้นเคาะประตู
ผ่านไปนานพอสมควร ประตูจึงเปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ
ผู้หญิงอายุราวสามสิบกว่าปีโผล่ศีรษะออกมา ผมหวีเรียบกริบไม่ผิดแม้แต่เส้นเดียว สีหน้าบนใบหน้าเรียบเฉย พร้อมความสงวนท่าทีแบบคนที่ผ่านโลกมาแล้ว
เธอมองหลี่ซิ่วหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าครั้งหนึ่ง ในแววตามีความระแวงอยู่เล็กน้อย แต่ที่มากกว่าคือความฉงน ตรอกนี้มีคนมาเคาะประตูบ้านเธอน้อยมาก
“สวัสดี คุณมาหาใคร” น้ำเสียงของผู้หญิงสุภาพแต่ห่างเหิน