เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 ด่าทอผ่านห้วงมิติ
เฉินเอ้อร์โก่วกำหมัดแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก ในหัวเอาแต่ตอกย้ำวนเวียนอยู่กับความประมาทชั่วครู่ของตนเองที่นำไปสู่ผลลัพธ์อันน่าเวทนาเช่นนี้ ทำให้ชีวิตที่มีค่าจำนวนมากต้องแตกดับ และกองกำลังต้องบอบช้ำอย่างหนัก
ขณะนั้น หลิงเฟิงมีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก เดินโซเซตรงเข้ามาหาเฉินเอ้อร์โก่ว เขายกมือขึ้นโบกไปมา น้ำเสียงเจือไปด้วยความโศกเศร้าจนพากย์ร้องไห้ตะโกนออกมาสั่นๆ ว่า “เสี่ยวเฉินเอ๊ย กองร้อยพยัคฆ์ของฉัน... ไม่เหลือแล้ว!”
เฉินเอ้อร์โก่วมีใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วตำหนิตนเองว่า “พี่หลิงครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเองที่เตรียมการรักษาความปลอดภัยของที่พักพิงสำเร็จรูปไม่รอบคอบ ถึงได้ทำให้พี่น้องต้องเสียชีวิต ผมขอโทษทุกคนจริงๆ ครับ”