เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 31 ความตายของหวังเอ้อร์เปียว
ในช่วงเวลาที่วิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวานและเป็นตายเท่ากันนั้นเอง “ปัง!” เสียงปืนที่ดังกังวานและสนั่นหูพลันดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งท่าเรือ
เสียงนั้นเปรียบเสมือนอัสนีบาตที่ระเบิดออกในท่าเรืออันเงียบสงัด เหล่าลูกสมุนต่างตื่นตระหนกจนสีหน้าถอดสี รูม่านตาหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายถอยกรูดไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว ขาทั้งสองข้างสั่นระริกเหมือนคนเป็นไข้สั่น ฟันในปากกระทบกันจนเกิดเสียงกึกกัก
เพราะเสียงปืนดังกล่าวมิใช่เสียงที่สั้นและอู้อี้เหมือนปืนพกของหวังเอ้อร์เปียว แต่เป็นปืนซุ่มยิงที่ยิงมาจากระยะห้าสิบเมตร เสียงนั้นแหลมสูงและทอดยาว แฝงไว้ด้วยพลังข่มขวัญที่ถึงแก่ชีวิต
เห็นเพียงกระสุนนัดนั้นดุจลูกธนูที่พุ่งออกจากแล่ง ทะลวงเข้าทะลุศีรษะของหวังเอ้อร์เปียวในพริบตา
หวังเอ้อร์เปียวที่ยังไม่ทันได้หลับตาลง ก็ล้มหงายหลังลงไปตรงๆ เสียง “ตุบ” ดังสนั่นเมื่อเขากระแทกลงกับพื้นจนสิ้นใจตายในที่เกิดเหตุ