เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 30 หวังเอ้อร์เปียวผู้เย่อหยิ่ง
ชั่วครู่ต่อมา เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังจากไกลมาใกล้ รถยนต์ธุรกิจหรูหลายสิบคันพุ่งเข้ามาประดุจสัตว์ร้ายที่กำลังคำราม และล้อมรถบรรทุกของเฉินเอ้อร์โก่วเอาไว้แน่นหนาในพริบตา
แสงไฟสว่างจ้าบาดตาฉายไปที่รถบรรทุกพร้อมเพรียงกัน ในชั่วพริบตา ท่าเรือหนานซื่อทั้งหมดก็สว่างราวกับเป็นเวลากลางวัน
เรือที่จอดอยู่รอบท่าเรือและตู้คอนเทนเนอร์จำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็ไม่อาจหลบเร้นไปจากแสงสว่างรุนแรงนี้ได้
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งทำลายความเงียบงันชั่วขณะ หวังเอ้อร์เปียวเดินเซไปเซมาเข้ามา มือข้างหนึ่งถือกระป๋องเนื้อไว้อย่างแน่นหนา ส่วนมืออีกข้างกำเบียร์เหลยฮวาไว้ โดยที่ข้างขวดยังมีหยดน้ำเกาะอยู่
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ แววตาเผยให้เห็นถึงความเมามายและความโอหัง เดินไปตะโกนไปว่า “เฉินเอ้อร์โก่ว แกนี่ใจถึงจริง ๆ นะ ที่กล้ามาที่นี่คนเดียว”