เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 7 คลังอาวุธยานรบ
เฉินเอ้อร์โก่ววิ่งตะบึงราวกับสุนัขบ้าคลั่ง พุ่งตัวออกจากห้องพยาบาลฉุกเฉินอย่างแรง ในลำคอของเขาเปล่งเสียงร้องตะโกนออกมาสุดเสียง: “แม่! แม่ไปอยู่ที่ไหนครับแม่?”
เสียงนั้นราวกับจะทะลุทะลวงผ่านแนวกำแพงชั้นแล้วชั้นเล่า ขึ้นไปถึงท้องฟ้าเบื้องบน
เฝยเมาก็ทำตัวประหนึ่งองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ คอยติดตามอยู่ด้านหลังเฉินเอ้อร์โก่วอย่างใกล้ชิด ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน กวาดสายตามองหาเงาร่างของหยางฮุ่ยเหลียนอย่างเร่งรีบไปทั่ว
ฝีเท้าของพวกเขาเร่งรีบและไร้ระเบียบ ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยความกังวลอย่างลึกล้ำ
หลังจากออกตามหาอย่างยากลำบากแต่กลับคว้าน้ำเหลว สีหน้าของเฉินเอ้อร์โก่วก็มืดครึ้มลง เขาขบกรามแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดนูน ก่อนจะพาเฝยเมาพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงมายังหน้าแผงควบคุมกัปตันในห้องควบคุมยาน
“แม่ครับ!”