กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 6 หยางฮุ่ยเหลียนหายตัวไป
“เอาล่ะ งั้นเรามานับหนึ่ง สอง สาม พร้อมกันแล้วค่อยลงมือ!”
หวังเอ้อร์เปียวขบฟันแน่น แววตาเผยความเด็ดเดี่ยวออกมาวูบหนึ่ง
หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับตีกลอง เขากำลังครุ่นคิดถึงการเคลื่อนไหวในลำดับถัดไปอย่างตึงเครียด
“รับทราบครับลูกพี่!”
เหล่านักเลงขานรับพร้อมกัน ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยทั้งความตึงเครียดและความคาดหวังเล็กน้อย
“บุก!”
หวังเอ้อร์เปียวออกคำสั่ง เหล่านักเลงกลุ่มหนึ่งหันหลังกลับทันที พุ่งตัวไปยังประตูหน้าดั่งม้าดีดกะโหลก
เสียงฝีเท้าของพวกมันสับสนและรวดเร็ว ปากส่งเสียงคำรามในลำคอ พยายามที่จะฝ่าประตูออกไปให้จงได้