บทที่ 79: กล่องเนื้อกวางหน้าประตู กับสำรับอาหารที่รู้ใจคนกิน

บทที่ 79: กล่องเนื้อกวางหน้าประตู กับสำรับอาหารที่รู้ใจคนกิน

เสียงหัวเราะหยอกล้อในห้องส่วนตัวพลันหยุดกึก เพราะคำพูดเรียบๆ ห้าคำของลู่ชวน

หานตงยังอ้าปากค้างอยู่

มุกที่เฉินจื่ออ๋างกำลังจะปล่อยออกมาก็ถูกกลืนกลับลงคอไปดื้อๆ

ล้อเล่นก็ส่วนล้อเล่น แซวกันก็ส่วนแซวกัน

แต่พอคำว่า “เนื้อกวาง” ตกลงกลางโต๊ะจริงๆ หัวใจสำคัญของมื้ออาหารวันนี้ก็ถูกยกขึ้นมาพูดกันเสียที

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของลู่เต๋อเสาชะงักไปครึ่งวินาที

เขาเลิกทำท่าเหลาะแหละเล่นมุกไปเรื่อย แล้วเหยียดตัวยืนตรง

แววตาที่เคยดูไม่ใส่ใจจางหายไป เหลือเพียงประกายคมกริบของพ่อครัวผู้ช่ำชอง

“ได้”