บทที่ 41: คำสาบานแห่งคฤหาสน์คนรวย กับคุณแม่สายเปิดกว้างตัวจริง

บทที่ 41: คำสาบานแห่งคฤหาสน์คนรวย กับคุณแม่สายเปิดกว้างตัวจริง

เฉินจื่ออ๋างก้าวลงจากแท็กซี่ แล้วสะบัดปิดประตูรถตามหลัง

เขายืนนิ่ง สูดอากาศยามเช้าที่ยังสดชื่นอยู่เต็มปอด ก่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองข้ามรั้วทางเข้าออกอันกว้างขวางไปยังซุ้มประตูโอ่อ่าตระหง่านของหมู่บ้านตัวเอง

แสงแดดสาดลงบนอักษรสี่ตัวตรงกลางอย่างเต็มที่

ทำจากทองแดงแท้

หรูหราวิบวับ

ตัวอักษรแต่ละตัวสูงเกือบเท่าคน สะท้อนแสงจ้าจนแสบตาใต้แสงยามเช้า ราวกับกลัวว่าคนผ่านไปมาจะมองไม่เห็นอักษรสี่ตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเศรษฐีใหม่เหล่านั้น

คฤหาสน์คนรวย

ทุกครั้งที่เฉินจื่ออ๋างเห็นอักษรสี่ตัวนี้ เขารู้สึกราวกับจอประสาทตาถูกกระแทกอย่างแรง

เขาขบกรามอย่างหงุดหงิด