กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 37: รุ่นพี่หญิงที่ไม่แอดวีแชตส่วนตัว กับการสแกนคิวอาร์โค้ดที่เป็นไปอย่างราบรื่น
“ปี๊ด—!”
เสียงนกหวีดรวมพลแหลมกรีดผ่านท้องฟ้าเหนือสนามกีฬามหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเป็นครั้งสุดท้าย
“ทุกคน! พัก! ตรง!”
ครูฝึกใหญ่ยืนอยู่บนเวทีประธาน ใบหน้าคล้ำแดงจากแดดมีรอยยิ้มหาได้ยาก เขาตะโกนคำสั่งสุดท้ายใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงกังวานเต็มพลัง
“ผมขอประกาศว่า การฝึกทหารของนักศึกษาใหม่รุ่นนี้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ! แยกย้ายได้!”
เสียง “ตูม” ดังขึ้น
สนามกีฬาทั้งสนามพลันคึกคักขึ้นทันที
เสียงโห่ร้องกึกก้องดังสนั่นจากแถวฝึก หมวกลายพรางนับไม่ถ้วนถูกโยนขึ้นฟ้าอย่างแรง ความเหนื่อยล้า เหงื่อ และคำบ่นที่อัดอั้นมานานกว่าสิบวันระบายออกมาในชั่วขณะนี้
ทั้งสี่คนจากห้องพัก 504 เดินตามฝูงชนไปยังใต้ต้นการบูรใหญ่ที่พวกเขามักใช้พักกันอย่างคุ้นเคย