บทที่ 30: ฝาปิดเลนส์ที่หล่นลงมา กับคำเรียก “รุ่นพี่เสิ่น”

บทที่ 30: ฝาปิดเลนส์ที่หล่นลงมา กับคำเรียก “รุ่นพี่เสิ่น”

ใต้ต้นไม้ริมสนามกีฬา

“แชะ”

เสียงชัตเตอร์แผ่วเบาถูกกลบไปกับเสียงโอดครวญและเสียงอึกทึกของนักศึกษาใหม่รอบข้าง

เสิ่นจืออี้ยังไม่ลดกล้องลง

เธอมองภาพไกล ๆ อย่างเงียบงันผ่านช่องมองภาพของกล้องดีเอสแอลอาร์

ระยะบีบฉากหลังของเลนส์เทเลโฟโตทำให้บรรดานักศึกษาใหม่ในชุดลายพรางที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้นด้านหลังพร่าเลือนไป เหลือเพียงร่างหนึ่งในส่วนลึกใต้ร่มไม้

เป็นธรรมชาติเหลือเกิน

ความเกียจคร้านและความรู้สึกแปลกแยกที่แผ่ออกมาจากข้างใน ทำให้ภาพถ่ายระยะใกล้ด้านข้างภาพนี้มีพลังบางอย่างที่ไม่เหมาะกับวัย

เสิ่นจืออี้ค่อย ๆ ลดกล้องลง