เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 ปัญหาใหญ่
“โฮก——”
เสียงคำรามดังลั่น ซอมบี้หนุ่มกระโจนหลบไปด้านข้าง หลีกเลี่ยงลูกธนูไม้ไผ่ที่พุ่งเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว
เสียงดัง “ตุบ” ลูกธนูไม้ไผ่ปักเข้ากับลำต้นไม้ สั่นไหวเบาๆ สองที ก่อนจะร่วงหล่นหายไปในพุ่มหญ้า
ฮั่วอี้ถือหน้าไม้ทำมือกับลูกธนูไม้ไผ่ยืนอยู่บนดาดฟ้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่อยู่
ซอมบี้ตัวนี้ มันหลบได้
มันมีความสามารถในการปรับตัวรับมือสถานการณ์เฉพาะหน้าได้
ซอมบี้ทั่วไปตอบสนองเชื่องช้า เคลื่อนไหวเงอะงะ สายตาก็ไม่ดี โดยเฉพาะในช่วงเช้ามืดที่กลางคืนกับกลางวันกำลังผลัดเปลี่ยน ฟ้าเพิ่งสาง ตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกมันยังหันหน้าไปทางทิศตะวันออก แสงแดดที่ส่องทะลุชั้นเมฆลงมากระทบตัวและแยงตา ทำให้สายตาของพวกมันพร่ามัว การตอบสนองและการเคลื่อนไหวก็ยิ่งช้าลงไปอีก
ฮั่วอี้ถึงได้เลือกเวลานี้ หลังตื่นนอนมาเปิดฉากโต้กลับพวกมัน ไม่ใช่แค่เพราะเขานอนพักมาเต็มอิ่มทั้งคืน มีเรี่ยวแรงและสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ แต่เป็นเพราะจังหวะเวลานี้เหมาะเจาะที่สุด
เศษกระเบื้องที่ยิงออกไป พวกซอมบี้มองไม่เห็นด้วยซ้ำ กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เศษกระเบื้องพุ่งมาถึงหน้าและปักเข้าเนื้อไปแล้ว บวกกับท่าทางเงอะงะของพวกมัน ต่อให้อยากหลบก็หลบไม่ทัน ได้แต่ยืนนิ่งเป็นเป้านิ่งให้โจมตี แต่ซอมบี้ตัวนี้กลับหลบได้