เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ลงมือก่อนได้เปรียบ
ช่วงเย็นวันนั้น ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ฮั่วอี้พาเจียงกั่วขึ้นมาบนดาดฟ้าชั้นสี่
ชายหนุ่มยืนอยู่หลังกำแพงรั้ว ยกมือขึ้นลูบคลำเสื้อผ้าหนาๆ ที่ตากอยู่บนราวไม้ไผ่และเชือกป่านทีละตัว เขาเน้นจับดูตรงซับใน ปกเสื้อ และใต้วงแขน หากจุดเหล่านี้แห้งสนิทก็แปลว่าเสื้อผ้าแห้งพร้อมเก็บแล้ว
หลังจากตากแดดจัดมาตลอดทั้งวัน นอกจากเสื้อโค้ตทหารตัวหนาพิเศษของฮั่วอี้แล้ว เสื้อผ้าตัวอื่นก็แห้งสนิททั้งหมด ฮั่วอี้ใช้มือขวาปลดกระดุมและรูดซิป ก่อนจะปลดเสื้อออกจากไม้แขวนมาพาดไว้บนท่อนแขนซ้ายทีละตัว เสื้อกันหนาวหนาหนักกองพะเนินอยู่เต็มแขน ทว่าเขากลับแบกมันไว้ได้อย่างสบายๆ ราวกับไร้น้ำหนัก
ระหว่างที่ฮั่วอี้กำลังเก็บผ้า เจียงกั่วก็กำลัง...
อีกฟากหนึ่งของกำแพงรั้วมีผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมตากอยู่ ราวไม้ไผ่ตั้งไว้ไม่สูงนัก เชือกที่ขึงก็ไม่ได้ยาวมาก ทำให้ผืนผ้าขนาดใหญ่ห้อยระย้าลงมาพลิ้วไหวตามแรงลมภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง
เจียงกั่วเดินเข้าไปใกล้ราวไม้ไผ่ เลิกชายปลอกผ้านวมขึ้นแล้วมุดตัวเข้าไปข้างใน ทันทีที่มุดเข้าไป ผืนผ้าก็กางออกครอบคลุมตัวเขาไว้ราวกับเต็นท์หลังเล็ก เนื้อผ้านุ่มนิ่ม สีสันสดใส และกลิ่นหอมแดดอุ่นๆ สร้างโลกใบใหม่ขนาดย่อมขึ้นมาตรงหน้า
เจียงกั่วใช้สองมือดันผืนผ้าให้พองออก แล้วลองวิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็วิ่งทะลุออกมาอีกฝั่ง เจ้าตัวรู้สึกติดใจไม่หาย จึงหันหลังกลับแล้วมุดเข้าไปเล่นใหม่อีกรอบ
สนุกจัง! ขอเล่นอีกหน่อยนะ!