เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ฝันร้าย
พวกซอมบี้มาแล้ว
พวกมันมุ่งหน้ามาจากในเมือง
ฮั่วอี้โอบกอดเจียงกั่วเอาไว้ ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างผ่านม่านมู่ลี่อย่างเงียบงัน
หลังจากสายฟ้าฟาดลงมา โลกภายนอกก็กลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง มีเพียงเม็ดฝนเม็ดใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า ตกกระทบต้นไม้ พื้นดิน และหลังคาบ้านจนเกิดเสียงดังเปาะแปะไม่ขาดสาย
ลมกลางคืนพัดโชยมาจนสายฝนเอนเอียง เม็ดฝนสาดซัดใส่กระจกหน้าต่างแตกกระจายเป็นละอองน้ำ ก่อนจะไหลกลิ้งลงมาทิ้งคราบน้ำเอาไว้จนบดบังสายตาของฮั่วอี้
ทว่าเขากลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ในหัวพลางนับย้อนไปว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้
ครั้งแรกคือเมื่อชาติก่อน เขาทำได้ไม่ดีพอ ปกป้องเสี่ยวกั่วเอาไว้ไม่ได้ นั่นเป็นความผิดของเขาเอง ไม่พูดถึงเสียดีกว่า
ครั้งที่สองคือคืนวันส่งท้ายปีเก่า ตอนที่เขากับเสี่ยวกั่วอยู่ที่จัตุรัส ซอมบี้ตัวนั้นข่วนเสี่ยวกั่วจนบาดเจ็บแล้ววิ่งหนีไป เขาก็ขวางเอาไว้ไม่ทัน และมองเห็นหน้ามันไม่ชัดเช่นกัน
ครั้งที่สามคือตอนที่เขาพาเสี่ยวกั่วซึ่งยังไม่ได้สติออกไปหาเสบียง ระหว่างทางที่ขนน้ำมันเบนซินและดีเซลเต็มคันรถออกมาจากปั๊มน้ำมันส่วนตัวบนถนนสายชนบท ก็ถูกซอมบี้สองตัวพุ่งออกมาขวางทาง