เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 อัจฉริยะตัวน้อย
เจ็ดโมงครึ่งเช้า
ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า แสงแดดเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดจนหมดสิ้น ขบวนรถห้าคันแล่นพ้นถนนลูกรังในชนบท ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่เขตพัฒนาที่ยังสร้างไม่เสร็จดีนักก่อนไวรัสจะระบาด
ภายในรถกระบะคันนำขบวน
ฮั่วอี้ใช้มือซ้ายประคองพวงมาลัย ยกมือขวาขึ้นลูบหัวเจียงกั่วเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปเร่งเสียงวิทยุสื่อสารในรถ
"ขอบใจพวกนายมากนะ"
"เกรงใจอะไรกันพี่ฮั่ว เรื่องทางผ่านทั้งนั้น" กลุ่มพี่น้องต่างพากันขานรับอย่างไม่ใส่ใจ
"ตอนนั้นผมก็บอกแล้วว่าไอ้เครื่องใหญ่สองตัวนั่น วางไว้ในลานบ้านไม่ได้หรอก ให้พวกผมช่วยยกเข้าไปในบ้านทีเดียวเลยไหม พี่ฮั่วก็เอาแต่บอกว่าไม่ต้องๆ วางไว้ในลานบ้านก็พอ เป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ต้องให้พวกผมมายกอีกรอบ"
สิ่งที่พวกเขาพูดถึงคือเครื่องปั่นไฟดีเซลสองเครื่องนั้น ฮั่วอี้ได้เนื้อหมูมาจากฟาร์มตั้งสามตัว อยู่กันแค่สองคนกับเจียงกั่วคงกินไม่หมดในเร็ววัน ตู้แช่แข็งสองตู้ในห้องใต้ดินจึงได้ฤกษ์ใช้งาน แต่จะเปิดตู้แช่ก็ต้องมีไฟฟ้า
ตลอดเส้นทางที่ขับผ่านมา เสาไฟฟ้าสองข้างทางนอกจากเสาปูนของทางการที่ยังตั้งตระหง่านอยู่ พวกเสาไฟในชนบทหรือสายไฟที่ชาวบ้านลากกันเองต่างพังเสียหายหมดแล้ว เสาไฟล้มระเนระนาด สายไฟห้อยระโยงระยางลากพื้น อันที่ระบบตัดไฟอัตโนมัติทำงานก็โชคดีไป ส่วนอันที่ยังทำงานอยู่ก็พ่นประกายไฟแปลบปลาบราวกับจุดพลุ เห็นแล้วน่าหวาดเสียว