เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ผู้ช่วยตัวน้อย
"ฟืด..."
รัตติกาลมาเยือน แสงจันทร์สาดส่องกระจ่างตา รอบบริเวณบ้านพักเงียบสงัดไร้เสียงใดๆ
ภายในห้องนอนใหญ่เหลือเพียงเจียงกั่วที่เป็นซอมบี้ตัวน้อยอยู่ตามลำพัง
เขานั่งชันเข่าอยู่บนเตียง ในมือกำผ้าห่มผืนเล็กไว้ กำลังทาบทับลงบนตัวไปมา ผ้าห่มผืนนี้เขาค้นเจอในลังใส่เสื้อผ้า สีชมพูหวานแหววเหมือนกับสีเสื้อและผ้าพันคอที่เขาสวมอยู่ไม่มีผิด เขาจึงเหมาเอาเองโดยธรรมชาติว่าผ้าห่มผืนนี้ก็เป็นของเขาเช่นกัน
เจียงกั่วก้มหน้าเม้มปาก จัดแจงผ้าห่มในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่พอใจกับการห่มแบบลวกๆ จึงพยายามคลำหาขอบทั้งสี่ด้านและมุมทั้งสี่ของผ้าห่ม
ทว่าพอก้มหน้าลงมอง ก็ดันไปเห็นเล็บมือที่เคยแหลมคมจนเจาะผ้าห่มทะลุได้ในทีเดียว บัดนี้ถูกใครบางคนตัดจนสั้นทู่กลมมนไปหมดแล้ว
เจียงกั่วเห็นดังนั้นก็พลันเกิดความรู้สึกเศร้าสลดขึ้นมาจับใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจที่คุ้นเคยเอ่อล้นขึ้นมาจนกลั้นไม่อยู่ เขาสูดน้ำมูกดัง ฟืด สะอึกเบาๆ จนตัวเด้งขึ้นลงบนที่นอนสองที
ตอนที่ฮั่วอี้หิ้วไม้กวาดพลาสติกกับที่ตักผงสเตนเลสผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้ามา ก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี
เจียงกั่วนั่งหันหลังให้เขาอยู่บนเตียง ตัวเด้งดึ๋งๆ เหมือนสปริงตัวน้อยสองทีซ้อน