เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365 ภรรยาของหลงเคอตัว สกุลเฮ่อเส่อหลี่ 94
องค์ชายสิบห้าทรงเรียนอยู่ที่สำนักซ่างซู ตั้งแต่ตอนคังซียังประทับอยู่ เขาก็ย้ายไปพำนักที่ตำหนักองค์ชายแล้ว ดังนั้นหลังอิ้นเหริงขึ้นครองราชย์ เขาจึงยังคงพำนักอยู่ที่ตำหนักองค์ชายเช่นเดิม
แต่อิ้นเหริงอยากสานสัมพันธ์กับลูกชายคนโตแสนดีของตน จึงมักให้เขาพักที่ตำหนักหย่างซินเตี้ยนในตำหนักข้าง
ทว่าองค์ชายสิบห้าเคยชินกับการพึ่งพาตนเองมากกว่า และชอบกลับไปยังตำหนักองค์ชายสิบห้าที่เป็นโลกใบเล็กของตน
โจวซือหานนึกถึงลูก ๆ หลายคนของตนในโลกก่อน แล้วก็นึกถึงลูก ๆ หลายคนในโลกก่อนหน้านั้น ได้แต่คิดว่าคนเราช่างแตกต่างกันจริง ๆ
ตอนนี้โจวซือหานไม่คิดถึงลูกที่ตนให้กำเนิดในโลกเริ่มต้นอีกแล้ว หลังผ่านการหล่อหลอมจากมาสองโลก นางก็ปล่อยวางได้อย่างสิ้นเชิง ไม่เอาแต่โศกเศร้าคร่ำครวญอีก นับเป็นเรื่องดี