กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 364 ภรรยาของหลงเคอตัว สกุลเฮ่อเส่อหลี่ 93
จู่ ๆ โจวซือหานก็ถูกอุ้มขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขน นางจึงเผลอโอบคออิ้นเหริงไว้โดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นเช่นนั้น อิ้นเหริงจงใจโยกคนในอ้อมแขนให้กระเด้งเบา ๆ โจวซือหานถลึงตามองเขาอย่างขุ่นเคือง
อิ้นเหริงจึงเอ่ยว่า “แม้แต่ยามเจ้ากลอกตา ยังงดงามนัก”
“สามีผู้นี้ชื่นชอบยิ่ง”
โจวซือหานเชิดหน้าพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้าจะไม่งามได้อย่างไร”
อิ้นเหริงได้ยินดังนั้นก็โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูโจวซือหาน “ฮูหยินงามไปเสียทุกอย่าง แต่ยังงามที่สุดยามไม่สวมเสื้อผ้า”