ตอนที่ 37 อย่ามัวแต่มองเลย

ตอนที่ 37 อย่ามัวแต่มองเลย

เจียงผิงหัวเราะจนปวดตับ พวกเจ้าเอาความหน้าหนาแบบนี้มาจากไหนกันวะเนี่ย

น่าหมั่นไส้ชะมัด

อยากจะซ้อมพวกนี้สักมัด แต่เจ้าพวกนี้ดันไม่ยอมสู้กลับเลยสักนิด แล้วจะให้ซ้อมยังไงเล่า!

เหมือนต่อยหมอนนั่นแหละ ไร้เรี่ยวแรงจะปะทะ

เจียงผิงหัวเสียสุดๆ แต่ห้องควบคุมหลักกลับหัวเราะกันลั่นห้อง

“ฮ่า ๆ ขำฉิบหาย ไอพวกทหารเกณฑ์นี่มีลูกเล่นแพรวพราวใช้ได้เลย รู้จักปั่นหัวเด็กหนุ่มเก่งซะด้วย”

มีคนเอามือป้องปากหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “พูดมากน่า พวกนี้มันพวกเจ้าเล่ห์เขี้ยวลากดินทั้งนั้น แหกตาดูสิ ขาดแค่ตบะไม่ถึงขั้น นอกนั้นไม่มีอะไรที่พวกมันทำไม่ได้สักอย่าง”

เจียงผิงจะทำยังไงได้เล่า?

ถือคติว่าตัวเองจะเสียเปรียบไม่ได้เป็นอันขาด เขาชี้หน้าไอ้แก่สามคนแล้วสั่งเสียงเข้ม “พวกแกยืนตรงดีๆ นะโว้ย”