ตอนที่ 103 ในที่สุดฝนก็ตก

“พวกเด็ก ๆ ถูกอุ้มไปกินนมแล้ว ข้าจึงแวะมาหาเจ้า”

เซียวจิ่นเหนียนเดินออกมาจากหลังเสา พลางจูงมือนางเดินตรงไปยังห้องข้าง “ข้าหิวอยู่นิดหน่อย ให้ครัวเล็กยกน้ำแกงร้อน ๆ มาส่งสักหน่อยเถิด”

ชิงไต้ค้อนใส่เขาหนึ่งวง “ระยะนี้ข้ากินมากเกินไปแล้ว เกรงว่าครัวเล็กจะพากันนินทาว่าข้ากระเพาะใหญ่กินจุเอาได้”

“ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว คนอื่นมีแต่จะคิดว่าเจ้ากำลังสะสมไขมันไว้กันหนาว”

เซียวจิ่นเหนียนเขี่ยจมูกนางเบา ๆ น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้า ชิงไต้ไม่ยอมพลางบิดแขนเขาไปทีหนึ่ง “สะสมไขมันอะไรกัน ข้าไม่ใช่หมูเสียหน่อย!”

“ดีล่ะ ตอนนี้เจ้าใจกล้าขึ้นแล้วนี่ ถึงกับกล้าลงไม้ลงมือกับข้าเชียวรึ”

เซียวจิ่นเหนียนแบกนางขึ้นพาดบ่าทันทีโดยไม่สนใจเสียงร้องตกใจของชิงไต้ เขาสาวเท้าเร็วรี่กลับเข้าห้องข้าง โยนคนลงบนตั่งนุ่ม แล้วยื่นมือออกไปจั๊กจี้นางทันควัน