กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่!”
ตอนเย็น ที่บ้านของเฉินเฟิง
เฉินจื่อหานกระโดดโผเข้าไปในอ้อมกอดของเมิ่งฝานหยางที่เพิ่งเดินทางไปทำงานต่างถิ่นกลับมา
“แม่ หนูเป็นผู้อำนวยการโรงงานแล้ว แม่รู้ไหมว่าวันนี้หนูขายรองเท้าได้ยอดขายเท่าไหร่?”
เมิ่งฝานหยางไม่ถือว่าเหนื่อย อุ้มลูกสาวด้วยมือเดียว ยื่นเท้าออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ให้เฉินเฟิงเปลี่ยนรองเท้าแตะให้เธอ
พอภรรยากลับถึงบ้าน
เฉินเฟิงก็กลายเป็นลูกแกะน้อยทันที เชื่องสุด ๆ
“เป็นผู้อำนวยการโรงงานแล้วเหรอ? ลูกสาวแม่เก่งจริง ๆ! ให้แม่เดานะ ยอดขายวันนี้ของลูกเกินหนึ่งหมื่นไหม?”
เมิ่งฝานหยางมองเฉินจื่อหานพร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดี ในดวงตาที่สวยและยิ้มแย้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักเอ็นดู