กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของเฉินเฟิงถูกฮวาหลิงเอ๋อร์ได้ยินเข้าพอดี
เดิมทีวันนี้ฮวาหลิงเอ๋อร์ใช้ชีวิตมาไม่ค่อยราบรื่นอยู่แล้ว
กว่าจะได้กินขนมขบเคี้ยวชิ้นโปรดสักอย่าง ยังมีคนตะโกนถามว่าใครกินขี้
ทำให้อารมณ์ที่เพิ่งจะแจ่มใสขึ้นนิดหน่อยของเธอกลับแย่ลงถึงขีดสุดในทันที
“นายพูดเป็นหรือเปล่า! ทำไมถึงไม่มีมารยาทเลย! เคยเห็นคนกินขี้ที่ไหน?”
ฮวาเซี่ยนก็ถือเต้าหู้เหม็นไว้ในมือเช่นกัน มุมปากยังมีเศษสีน้ำตาลเข้มติดอยู่เล็กน้อย
“เหมือน เหมือนมาก แหวะ~”
เฉินเฟิงขี้เกียจเสียเวลาพูดคุยกับฮวาเซี่ยน
เขาทำท่าพะอืดพะอม แล้วดึงต่งเฉินหันหลังเดินจากไป
“ไป ๆ ๆ ฉันไม่ไหวแล้ว กลิ่นเหม็นเกินไปจริง ๆ”