กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายใต้เงาราตรี
บนเส้นทางภูเขาคดเคี้ยว เยาวชนสองคน ร่างหนึ่งอ้วน ร่างหนึ่งผอม วิ่งกันจนเหงื่อท่วมหัว
“หวังข่าย นายเรียกผมออกมาทำไมกันแน่เนี่ย ผมเพิ่งกินซาลาเปาไปสี่ลูกกับข้าวอีกสองชาม ยังไม่อิ่มเลย”
จางต้าพั่งวิ่งตามหลังหวังข่าย น้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นเจือความน้อยใจนิด ๆ
“พอไปถึงที่ของต่งฮ่วนจือกับเผยหยวนหู่ นายก็จะรู้เอง”
ฝีเท้าของหวังข่ายเร็วมาก ถึงแสงจันทร์จะไม่ค่อยสว่าง แต่สภาพเส้นทางแบบนี้เขาปรับตัวได้สบาย
จางต้าพั่งเบะปาก ถึงในใจจะไม่ค่อยพอใจ แต่ฝีเท้าก็ไม่กล้าผ่อนเลยสักนิด
วิ่งต่อไปอีกระยะหนึ่ง จางต้าพั่งก็เพิ่งรู้ตัวภายหลังพร้อมสีหน้าตกตะลึง