กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผมคิดว่าถ้าครูต่งยังอยู่ที่นี่ ท่านต้องให้พวกเราแบกน้ำหนักถ่วงลงแข่งแน่นอน”
หวังข่ายคิดนิดหนึ่ง แล้วพูดสิ่งที่เดาไว้ในใจออกมา
คนอื่นก็คิดเหมือนกัน จางต้าพั่งยังเปิดเสื้อขึ้นมองเสื้อถ่วงน้ำหนักที่เกือบจะเกิดคราบสะสมเต็มตัวแล้ว
“แบกไว้เถอะ ผมรู้สึกว่ามันกลายเป็นเนื้อเดียวกับผมแล้ว ถ้าจู่ ๆ ถอดออก ผมกลัวว่าวิ่งเร็วเกินไปแล้วจะลอยขึ้นฟ้า”
ประโยคล้อเล่นประโยคเดียวทำให้คนทั้งรถหัวเราะกันลั่น
ทุกคนต่างก็ถือเป็นข้อตกลงโดยปริยายว่าการแข่งขันครั้งนี้ยังคงทำตามแนวคิดเดิมของต่งเฉิน
“กติกาเดิม ตราบใดที่ยังยืนหยัดได้ ก็อย่าหยุดกลางทาง พวกเราต้องใช้ความพยายามเต็มร้อยเพื่อชดเชยความแตกต่างที่มีมาแต่กำเนิดพวกนั้น!”