กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปหนึ่งคืนอย่างเงียบสงบ
พริบตาเดียวก็ถึงรุ่งอรุณ
“พ่อ! ตื่นได้แล้ว! เราจะไปเมืองเจาไต้ดูการแข่งขันวิ่งครอสคันทรีกันไม่ใช่เหรอ? ถ้ายังไม่ตื่นจะไม่ทันแล้วนะ!”
แป๊ะ!
ที่บ้านของเฉินเฟิง
ขณะที่เฉินจื่อหานพูด เธอก็เหวี่ยงมืออ้วน ๆ ฟาดก้นเฉินเฟิงเต็มแรง
เฉินเฟิงถูกตบจนสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง หยิบโทรศัพท์มาดูเวลาแล้วก็ตกใจทันที
“แม่เจ้า! ตั้งเจ็ดโมงกว่าแล้ว หานหาน ทำไมลูกหลับลึกขนาดนั้น ไม่ปลุกพ่อแต่เช้า!”
“เร็ว ๆ ๆ! ไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า!”
เกาหัวรังนกของตัวเอง เฉินเฟิงก็ลนลานวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ