กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต่งเฉินและคณะก็จากไปแบบนั้นโดยไม่หันกลับมามอง
ราวกับตัดสินใจบางอย่างไว้แน่วแน่แล้ว
“ครูใหญ่ครับ! ปล่อยให้พวกเขาจากไปแบบนี้เลยเหรอ?”
หวังปินร้อนใจจนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ มองหนิวต้งเหลียงด้วยสายตาอ้อนวอนปรารถนา
หนิวต้งเหลียงร้อนใจยิ่งกว่าใคร เขามองพวกหยางซื่อ แล้วก็มองไปทางที่ต่งเฉินและคณะจากไป
หนิวต้งเหลียงกระทืบเท้าครั้งหนึ่ง เขาก็ยังอยากเรียกต่งเฉินและคณะกลับมา
แต่พอเขาเพิ่งก้าวเท้า
หยางซื่อก็กระโจนเข้ามาคว้าเขาไว้ในก้าวเดียว
“หนิว!”
“ในเมื่อโรงเรียนของคุณยังดื้อจะเปิดต่อ ก็จงรับความช่วยเหลือจากข้างนอกอย่างว่าง่ายซะ อย่ามัวทำเรื่องฉูดฉาดเกินจำเป็นไร้ประโยชน์พวกนั้นอีก”