กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อืม งั้นก็เริ่มได้”
หัวหน้าหน่วยที่สวมแว่นกรอบทองนั่งอยู่ใต้เต็นท์กันแดด ถือถ้วยชาแก้วประณีตจิบชาคำหนึ่ง พลางตอบอย่างเฉยเมยโดยไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา
แต่ถึงแม้ท่าทีของหัวหน้าจะขอไปทีและไม่แยแสขนาดนั้น
ครูคนที่มาส่งรายงานก็ยังคงก้มหัวประจบ ประจบประแจงด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
“เอ่อ งั้นผมจะให้พวกเขาเริ่มเดี๋ยวนี้เลย”
หลังตอบหัวหน้าด้วยรอยยิ้ม คนคนนั้นก็ก้มตัวถอยหลังออกไปพ้นสายตาหัวหน้าแบบนั้น
ท่าทางนั้น
ไม่ต่างอะไรกับขันทีในละครโทรทัศน์ที่ทูลลาฮ่องเต้สักเท่าไร
พอถอยออกมาได้ระยะหนึ่ง คนคนนั้นก็หมุนตัวเงยหน้า สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นท่าทางสูงส่งเหนือผู้คนไปแล้ว