กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต่งฮ่วนจือใช้เวลาทั้งวันอย่างเลื่อนลอย
ในใจเธอมีเรื่องกังวล และยังไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร
ถึงจะยังเด็ก แต่เธอก็รู้จักรักษาหน้า
ไม่ต้องพูดถึงการคุกเข่าโขกศีรษะ อาละวาดลงไปกลิ้งกับพื้น แค่แสร้งทำน่าสงสาร พูดจาดี ๆ อ้อนวอน เธอก็รู้สึกน่าอายเกินไปแล้ว
แต่ต้าหวงจะทำอย่างไร?
นั่นคือเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอในโลกนี้
ช่วงพักระหว่างคาบและเวลาอาหารกลางวัน ต่งฮ่วนจือแอบมองต่งเฉินกับพวกไม่รู้กี่ครั้ง
มองเด็กสาวเมืองสามคนที่ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ผิวขาวแวววาวสดใส
“ทำไมพวกเธอยิ้มตลอดเวลาเลย?”
นี่คือความสงสัยในใจของต่งฮ่วนจือ